Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΙΣΤΟΡΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΙΣΤΟΡΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα, 10 Νοεμβρίου 2014

Ζάρια με την ιστορία;

3
Σαν σήμερα, στις 9 Νοεμβριου του 1938 ξεκινά το πρώτο μαζικό πογκρόμ κατά των Εβραίων της Γερμανίας…
Γράφει η Κατερίνα Κολτσίδα*
Είναι η περίφημη «Νύχτα των Κρυστάλλων» (Kristallnacht ), που θα ξεκινήσει με αφορμή τη δολοφονία του γραμματέα της Γερμανικής Πρεσβείας στο Παρίσι από έναν Γερμανοεβραίο, διαμαρτυρόμενο για τις τραγικές συνθήκες της απέλασης περίπου 20.000 Εβραίων από τη Γερμανία στην Πολωνία μερικές εβδομάδες νωρίτερα.
nyxta-krystallwn
1389.8 Holocaust C
Η Νύχτα των Κρυστάλλων, αποτέλεσε την έναρξη της μαζικής εξολόθρευσης εβραικών πληθυσμών όχι μόνο της Γερμανίας, αλλά και της Ευρώπης συνολικά, και γι αυτό δίκαια θεωρείται η αρχή του Ολοκαυτώματος.
Η συνέχεια είναι γνωστή: ολοκαύτωμα, μαζικές δολοφονίες, παγκόσμιος πόλεμος, βομβαρδισμοί, συνθήκη ειρήνης, χωρισμός της Ευρώπης σε ζώνες επιρροής, χωρισμός της Γερμανίας, τείχος του Βερολίνου….
berlin wall fall. 2jpg berlin wall fall
Ακριβώς 51 χρόνια μετά, τη νύχτα της 9ης προς 10η Νοεμβρίου του 1989, μια ατυχής ερμηνεία της διάταξης της νέας ταξιδιωτικής ρύθμισης, από τον Γκύντερ Σαμπόφσκι, μέλους του Πολιτικού Γραφείου του κόμματος στην Ανατολική Γερμανία, ανοίγει τον ασκό του Αιόλου: πλήθη ανατολικογερμανών συρρέουν στα φυλάκια του Τείχους για να περάσουν στο Δυτικό τμήμα της πόλης.
Υπό την πίεση των χιλιάδων του κόσμου οι συνοριοφύλακες ανοίγουν, λίγο πριν τα μεσάνυχτα, τις πύλες, με αποτέλεσμα οι Βερολινέζοι να κυκλοφορούν ελεύθερα σε όλο το μήκος και πλάτος της πόλης τους μετά από αρκετές δεκαετίες ! Το τείχος του Βερολίνου, σύμβολο της γερμανικής διαίρεσης (αποτέλεσμα του Β Παγκοσμίου Πολέμου) αλλά και τουΨυχρού Πολέμου, «πέφτει» συμβολικά εκείνο το βράδυ, με το οποίο, επίσης συμβολικά, κλείνει οριστικά ο κύκλος αίματος, βίας, ρατσισμού, διαχωρισμού και αποκλεισμού που είχε ανοίξει πριν από ακριβώς 51 έτη.
Δεν ξέρω αν ο θεός παίζει ή όχι ζάρια με το σύμπαν, αλλά σίγουρα η ιστορία μας κλείνει το μάτι, με κάποιες τέτοιες συμπτώσεις !
* Η Κατερίνα Κολτσίδα είναι Αιγυπτιολόγος
πηγή: 4news.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2014

Παρέλαση της νεολαίας στο Χαλάνδρι υπό τον ύμνο του ΕΑΜ - Βίντεο


Η νεολαία παρελαύνει κατω απο τον ηχο του Ύμνου του ΕΑΜ για πρωτη φορα στο Χαλάνδρι.

Διαβάστε Περισσότερα »

Οι δοσίλογοι της κατοχής, δίκες παρωδία (ντοκουμέντα, αποκαλύψεις, μαρτυρίες)





ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

 Στις 15 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ του 1944 στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς Αθήνα "σκάει" μια είδηση σαν "βόμβα" ...

Στον Μελιγαλά ο ΕΛΑΣ νίκησε τους Ταγματασφαλίτες της Πελοποννήσου και οι Πελοποννήσιοι έδωσαν μια πρώτη "προκαταβολή" στους δωσίλογους της περιοχής τους. Οι φήμες, οι οποίες έφταναν στην Αθήνα, ήταν τουλάχιστον ανατριχιαστικές. Οι πολίτες της Πελοποννήσου με τσεκούρια, κόσες και δικράνια ξεπάστρεψαν πολλούς από εκείνους, οι οποίοι λίγες ημέρες πριν —ως συνεργάτες των Ναζί— σκότωναν και ρήμαζαν στη Λακωνία και τη Μεσσηνία ...

Ούτε καν με σφαίρες και μαχαίρια ...Με τσεκούρια και δικράνια, για να υποφέρουν, όπως στις ταινίες τρόμου. Μόνον που ο τρόμος εκείνος ήταν πραγματικός και δεν περιοριζόταν στο πανί της κινηματογραφικής αίθουσας ...
Ένας τρόμος, ο οποίος πλησίαζε από την Πελοπόννησο σαν "βιαστικό" και απειλητικό "σύννεφο", έτοιμο να "ξεσπάσει" την οργή του πάνω στους λόφους της Πρωτεύουσας.





πηγή: Άνεμος Αντίστασης
Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2014

Περί Αμφιπολιάδος, Αμφι-πολ(υ)λογούντων και άλλων δαιμονίων

3
Όταν το καλοκαίρι ο πρωθυπουργός επισκέφθηκε την ανασκαφή στο λόφο Καστά δεν εντυπωσιάστηκα ιδιαίτερα.
Γράφει η Κατερίνα Κοτσίδα*
Κατ αρχάς γιατί οι αρχαιολόγοι γνωρίζαμε για την ανασκαφή (κι ότι το μνημείο θα ήταν ευμεγέθες και πιθανώς «σπουδαίο»), κατά δεύτερον γιατί ο πρωθυπουργός είχε διατελέσει και Υπουργός Πολιτισμού και υπέθεσα ότι έχει ιδιαίτερη ευαισθησία σε θέματα αρχαιολογίας κυρίως όμως γιατί τα εντυπωσιακά ευρήματα της αρχαιολογίας προσφέρονται για εθνική και πολιτική εκμετάλλευση. Τίποτα, όμως, δεν με είχε προετοιμάσει για όλη αυτή την αντάρα που θα δημιουργείτο γύρω από την Αμφίπολη.
Κατ αρχήν, οφείλω να αναγνωρίσω οτι, εφόσον ο κόσμος δείχνει τόσο μεγάλο ενδιαφέρον για την ανασκαφή, ορθώς η κυρία Περιστέρη αποφάσισε να σπάσει τα δεσμά της μυστικοπάθειας που ως τώρα επικρατούσε στην Ελληνική αρχαιολογία και να δίνει, σχεδόν καθημερινά, δελτίο τύπου με την εξέλιξη της ανασκαφής. Το ενδιαφέρον του κόσμου, φυσικά, δεν μας εκπλήσσει. Εκατοντάδες Αιγυπτίων και Ευρωπαίων συνέρρευσαν στο Λούξορ και παρακολουθούσαν από κοντά (κυριολεκτικά έξω από τον τάφο) την ανασκαφή του τάφου του Τουταγχαμών από τον Χάουαρντ Κάρτερ, με τον διεθνή τύπο να ασχολείται επί μήνες με την περίφημη ανακάλυψη.
2
Παράλληλα, πλήθος σχετικών και μη επιστημόνων, πολιτικών, δημοσιογράφων, δημοσιολογούντων, παρουσιαστών κλπ «αμφι-πολ(υ)λογούν» και δύσκολα θα περάσει μια ημέρα δίχως μερικά άρθρα σχετικά με το μνημείο στην Αμφίπολη και του «ενοίκου» του.
Πρώτοι και καλύτεροι φυσικά «οι μύστες των θεωριών συνωμοσίας». Είναι απολύτως σίγουροι ότι ο τάφος ανήκει στον Αλέξανδρο τον Μέγα αλλά δεν θα «μας το πουν ποτέ» επειδή συνωμοτούν εναντίον των Ελλήνων μασόνοι, Εβραίοι, Τζιχαντιστές, Τουρκαλβανοί, Συμφέροντα, Γερμανοί κ.ο.κ. Συνήθως εμπλουτίζουν τα επιχειρήματά τους με μυστηριακές αναλογίες διαστάσεων που «συγκλονίζουν» και συγκρίσεις με άλλα μνημεία. Παλαιότερα, ομολογώ, γινόμουν έξαλλη με τέτοιου είδους θεωρίες. Όταν όμως συνειδητοποίησα οτι ΔΕΝ είμαστε η μόνη χώρα, της οποίας το Εθνικό Επιτελείο Στρατού έβγαλε ανακοίνωση ότι ΔΕΝ μας ψεκάζουν επιβατικά αεροπλάνα, κατανόησα οτι το φαινόμενο είναι παγκόσμιο, και αντιμετωπίζω αυτές τις απόψεις στωικά και με χιούμορ.
Ακολουθεί η κατηγορία «όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω», συνήθως πολιτικοί ή δημοσιογράφοι, που εκφράζονται επί παντός (παντός όμως !) του επιστητού. Άνθρωποι που γνωρίζουν δυο «αρχαιοελληνικούλια» και λίγη «κολυβο-ιστορία» και θεωρούν ότι επαρκούν για να εκφραστούν δημόσια. Σαρξ εκ της σαρκός μας, φυσικά, όλοι αυτοί (αφού ως λαός αρεσκόμαστε να εκφραζόμαστε για τα πάντα), αλλά θα περιμέναμε μεγαλύτερη σοβαρότητα και αυτοσυγκράτηση, την οποία, φευ, θα έπρεπε, κυρίως, να επιδείξει η επόμενη κατηγορία: οι «αρχαιολόγοι – ιστορικοί». Σαν έτοιμοι από καιρό, βρήκαν την ευκαιρία να διεκδικήσουν ως «ειδήμονες» τα περιβόητα πέντε λεπτά δημοσιότητας, με αποτέλεσμα να έχουμε ακούσει απίθανα σενάρια και εικασίες, την εξύφανση των οποίων διευκολύνει η αποσπασματικότητα των δεδομένων, αφού το μνημείο είναι υπό ανασκαφή. Η κατάσταση θυμίζει Ελληνικά νοσοκομεία: ενώ ο χειρουργός βρίσκεται πάνω από τον ασθενή, οι συγγενείς του απ’ έξω εκφράζουν απόψεις για το τί έχει, πώς πρέπει να γίνει η τομή, πόσος χρόνος απαιτείται κλπ.
Ψυχραιμία ! Ας αφήσουμε την κυρία Περιστέρη να ολοκληρώσει το έργο της, και μετά θα έχουμε πεδίον δόξης λαμπρόν να την αμφισβητήσουμε, επαινέσουμε ή λιθοβολήσουμε.
1
Πάντως, και η πιθανότητα να μην ανακαλύψουμε ποτέ με βεβαιότητα ούτε τη χρήση, ούτε τη χρονολόγηση, ούτε τον ιδιοκτήτη ή χορηγό του μνημείου θα ήταν μια ενδιαφέρουσα εξέλιξη. Χωρίς να μειώνεται στο ελάχιστο η αξία του μνημείου, και παρότι η αρχαιολογική γνώση θα παραμείνει ελλιπής, η Αμφίπολη θα γονιμοποιούσε όχι μόνο τον επιστημονικό διάλογο και την έρευνα αλλά και τη συνωμοσιολογία και την παραφιλολογία, ούτως ώστε η αμφι-πολυλογία να διαιωνίζεται ες αει.
* Η Κατερίνα Κολτσίδα, είναι Αιγυπτιολόγος
πηγή:4news.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2014

Αμφίπολη: ψυχραιμία και υπομονή ...






Κατερίνα Κολτσίδα




Της Κατερίνα Κολτσίδα
Πριν από δύο εβδομάδες, συζητώντας με ένα φίλο για το αν πρέπει ή όχι να χρησιμοποιείται η αρχαιολογία για την εθνική αφήγηση (εγώ τάσσομαι υπέρ του οτι δεν πρέπει), έκανα, μεταξύ αστείου και σοβαρού, μια υπόθεση εργασίας :

"Αν ο τάφος δεν είναι κάποιου Μακεδόνα βασιλιά, στρατηγού κλπ, κι είναι ενός πλούσιου Πέρση ή κάποιου ξένου τέλος πάντων, που ερωτεύτηκε μια Ελληνίδα της περιοχής κι έζησε εδώ τη ζωή του, όπου και ετάφη .... η Μακεδονία δεν θα είναι Ελληνική;"
Κρατήστε αυτή την παρατήρηση (όχι για τον "ξένο" αλλά γενικά για την εθνική αφήγηση)... γιατί, λίγο ο Πρωθυπουργός, λίγο το ΥΠΠΟ, λίγο οι δημοσιογράφοι λίγο οι αρχαιολόγοι που βγαίνουν στα κανάλια, έχουν δημιουργηθεί πολύ μεγαλύτερες προσδοκίες για το μνημείο στον λόφο Καστα, από ο,τι θα έπρεπε. Και τούτο αδικεί το μνημείο, που η ως τώρα ανασκαφή του δείχνει οτι είναι σπουδαίο.....
Γι αυτό και αρκετοί από εμάς "φωνάζουμε" , από την αρχή, οτι δεν χρειάζεται ούτε τόση δημοσιότητα, και κυρίως τόσες εικασίες και θεωρίες, πριν την ολοκλήρωση της ανασκαφής !
ΥΓ. ΔΕΝ λεω οτι ο τάφος ανήκει σε ξένο, δεν κάνω καμμιά εικασία ! Αλλά επειδή ακριβώς η αρχαιολογία είναι η επιστήμη των ανατροπών, συνιστώ ψυχραιμία και υπομονή....

 Κατερίνα Κολτσίδα - Αρχαιολόγος
πηγή
Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 20 Μαρτίου 2014

ΒΥΡΩΝΑΣ : Μιά πόλη μιά ιστορία

"Ο Συνοικισμός Παγκρατίου, όπως ονομαζόταν στην αρχή, σχεδιάστηκε από 
τον πολιτικό μηχανικό Γ. Σούλη, σε συνεργασία με τον Επ. Χαρίλαο, πρόεδρο 
Ταμείου Περιθάλψεως Προσφύγων και κτίστηκε σε περιοχή 98 στρεμμάτων, 
στο Παγκράτι, που ήταν ακατοίκητη, εκτός το τμήμα του Κοπανά, όπου υπήρχαν 
σπίτια οικοδόμων. 
Τα οικόπεδα, τα είχε δώσει δωρεάν, ο ιδιοκτήτης Κοπανά, 
τσιφλικάς Μαστρονικόλας.


Στην περιοχή της Ζωοδόχου Πηγής υπήρχαν 2 χείμαρροι, οι οποίοι ξεκινούσαν 
από το σημείο που ήταν γνωστό σαν «της γριάς το πήδημα». 
Ο ένας διέσχιζε τη σημερινή Νέα Ελβετία και μέσω της οδού Κύπρου έφτανε 
στη σημερινή πλατεία Μαρτάκη (Δεληολάνη) και ο άλλος διέσχιζε την οδό 
Μεσολογγίου και κατέληγε στη ίδια πλατεία.
Στο σημείο όπου ενώνονταν οι δύο χείμαρροι, υπήρχε μια μικρή ξύλινη Γέφυρα, 
γι’ αυτό και η στάση στο σημείο, ονομάστηκε αργότερα «Στάση Γέφυρας».
Υπήρχε δε ένα μικρό ασβεστοκάμινο στην θέση όπου ο Καχραμάνογλου έκτισε 
το Ταπητουργείο.



Ο Συνοικισμός κτιζόταν κατά τετράγωνα και ο μόνος δρόμος που υπήρχε ήταν 
η σημερινή οδός Χρ Σμύρνης. Στο κάθε τετράγωνο ήταν κτισμένο ένα μακρύ 
πλυσταριό, όπου έπλεναν τα ρούχα οι γυναίκες που έμεναν στα κοντινά σπίτια. 
Νερό δεν υπήρχε, μόνο δύο τρόμπες νερού, η μία του Σιαφάκα (Μεσολογγίου 
και Κορδελιού) και η άλλη του Πράπα (Μεσολογγίου και Τζαβέλα).

Λίγο αργότερα ο Δήμαρχος Αθήνας, Σπύρος Πάτσης προίκισε το Συνοικισμό 
με νερό (μια δεξαμενή στην Αγία Τριάδα) και έτσι τοποθέτησαν από μια βρύση 
σε κάθε τετράγωνο. Πολλοί πρόσφυγες εξακολουθούν να μένουν σε σκηνές 
καθώς οι πρώτες οικίες του Βύρωνα δεν επαρκούν για την κάλυψη στεγαστικών
αναγκών. Ηλεκτροφωτισμός στην αρχή δεν υπήρχε, μέχρι την ημέρα (γύρω στο 
1924) που οι αδερφοί Ουζούνη (γιοί του παππά- Ουζούνη, εφημέριου της Αγίας 
Τριάδας) εγκατέστησαν μια μεγάλη γεννήτρια στο τέρμα της Χρ.Σμύρνης, στη 
σημερινή στάση Μανώλη. Η επιχείρηση ηλεκτροφωτισμού λεγόταν «Ίκαρος» 
και είναι αυτή που αργότερα πήρε η ΔΕΗ. 

Η συγκοινωνία γινόταν με ένα μικρό λεωφορείο γκαζοζέν, που το ονόμαζαν 
«Προσφυγοπούλα».Σχολεία δεν υπήρχαν και αναγκαζόμασταν να πηγαίνουμε 
όλα τα παιδιά για μάθημα στην εκκλησία του Προφήτη Ηλία, ο καθένας μας με 
το σκαμνάκι του, όπου ο δάσκαλος μας έκανε μάθημα. Τον επόμενο χρόνο 
πηγαίναμε σε μια ξύλινη παράγκα που είχαν φτιάξει πίσω από το ξωκλήσι του 
Αγ Λαζάρου πάλι με τα σκαμνάκια μας, μέχρι που χτίστηκε το Δημοτικό 
Σχολείο της Αγίας Τριάδας.

Στο ύψωμα μεταξύ Βύρωνα Υμηττού Γούβας υπήρχε ένα πέτρινο μεγάλο σπίτι 
σαν κάστρο ακατοίκητο που έλεγαν ότι ήταν της Μις Δούγκα. Τότε δεν ξέραμε 
την ιστορία της Ισιδώρας Ντάνκαν.
Το δάσος Καρέα λόγω ξηρού κλίματος είχε μετατραπεί σε υπαίθριο σανατόριο. 
Όποια οικογένεια είχε φυματικό (φθισικό) επειδή ήταν πολύ μεταδοτική ασθένεια, 
τον πήγαιναν στο δάσος του Καρέα, τον εγκαθιστούσαν σ’ ένα αντίσκηνο και 
ένας από την οικογένειά του πήγαινε φαγητό. 
Τον Γενάρη του 1934 γίνεται ο Βύρωνας ανεξάρτητος Δήμος. Στις εκλογές 
εκλέγεται πρώτος δημοκρατικός Δήμαρχος, ο γιατρός Νίκος Φραγκιάδης, γιατί 
οι πρόσφυγες στην πλειοψηφία είμαστε Βενιζελοπλαστηριακοί. Συχνά είχαμε 
πετροπόλεμο με σφενδόνες με τους Γουβιώτες και τους Αναληψιώτες (που 
έμεναν μεταξύ Βύρωνα και Καισαριανή).

Στις διακοπές τα παιδιά από 10 χρόνων όταν έκλειναν τα σχολεία, πηγαίναμε 
στην Αθήνα και πιάναμε δουλειά για να βοηθάμε οικονομικά τους γονείς μας 
σε διάφορα καταστήματα και σε γραφεία για τις μικροδουλειές, δύο-τρεις μήνες. 
Στον Μεσοπόλεμο, είχαμε γιατρούς τον ηλικιωμένο Παπανικολή, καθώς και τον 
Φραγκιάδη. Το επάγγελμα οδοντιάτρου στο Βύρωνα, ασκούσανε οι Γιάννης 
Αναστόπουλος, ο Σεραφετινίδης, ο Γρηγ. Παπαδόπουλος, η Νίνα Ζωγραφίδη 
ενώ οδοντοτεχνίτης ήταν ο σύζυγός της Γιώργος Ζωγραφίδης.

Χαρτοπώλες - βιβλιοπώλες ήταν ο Τζεδόπουλος και ο Μισκής.
Ο Μπάρμπα Γιώργος με το γαϊδουράκι πουλούσε γάλατα στα σπίτια. 
Φαρμακοποιούς είχαμε τον Εμμανουήλ, τον Ψυλόγλου και τον Σαρόγλου. 
Συχνάζαμε στο καφενείο του Μαυρουδή καθώς και στο ουζερί του Τρίγκαζη 
στον Άγιο Λάζαρο. 
Στη αγορά υπήρχε ο φούρνος του Ξυνού και στη Νέα Ελβετία του Τσιμπογιάννη. 
Μπακάληδες ήταν ο Χατζηχαράλαμπος στον Άγιο Λάζαρο, ο Ξανάλατος στην 
αρχή της Χρ.Σμύρνης και ο Αχτίπης στην Αγίας Σοφίας. 
Τσαγκάρηδες είχαμε τον Πετρογιαννάκη στην αγορά και τον Τζανιδάκη.
Την μαναβική την προμήθευαν μανάβηδες με τα γαϊδουράκια τους.
Στη διασταύρωση των οδών Ιθώμης και Κύπρου, υπήρχε το φωτογραφείο του 
Γιώργου Καλλιγέρη και στο σημερινό τρίγωνο της Μαριάννας στην οδό Κύπρου, 
βρισκόταν το κινηματοθέατρο Μον Σινέ. 

Ο ποδοσφαιρικός όμιλος Ηρακλής Βύρωνα ήταν η πρώτη ποδοσφαιρική ομάδα. 
Αργότερα δημιουργηθήκαν, το Βυζάντιο στον Κοπανά από Κωνσταντινουπολίτες 
και η ποδοσφαιρική ομάδα Υπεροχή. Εξάλλου, ο Αθλητ. Σύλλογος οι «Νέοι 
Βύρωνος» με ομάδα βόλεϊ-μπολ και άθλημα στίβου, ήταν ένας από τους πρώτους 
της πόλης."

ΑΛΛΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

29 Απριλίου 1923: 
Πεντακόσιες οικίες, κατά το πλείστον διώροφες, παραδίδονται σε μικρασιάτες 
πρόσφυγες, σύμφωνα με εφημερίδα εποχής. Παρόντες στην εορτή των 
εγκαινίων του Συνοικισμού Παγκρατίου, ο Βασιλιάς Γεώργιος, ο Νικόλαος 
Πλαστήρας, το Υπουργικό Συμβούλιο και η Ιερά Σύνοδος. 

16 Απριλίου 1924 : 
Σε επίσημη τελετή, ο συνοικισμός Παγκρατίου μετονομάζεται σε συνοικισμό 
Βύρωνα με την ευκαιρία του εορτασμού των 100 χρόνων από το θάνατο 
του Λόρδου Βύρωνα, του μεγάλου Φιλέλληνα ποιητή που πέθανε στο Μεσολόγγι 
το 1924. Εκατό χρόνια μετά το θάνατό του, ο Δήμος μας παίρνει το όνομά του.
Η αναμνηστική πλάκα που φέρει την επιγραφή : " Εις ευγνώμονα ανάμνησιν της 
φιλοπροσφυγικής δράσεως και επί τη εκατονταετηρίδι του θανάτου του ποιητή. 
Ανεξάρτητα αν αργότερα αναπτύχθηκε άναρχα, σε αντίθεση με την Καισαριανή, 
ο Βύρωνας σχεδιάστηκε επί χάρτου πριν οικοδομηθεί και κατοικηθεί από 
πρόσφυγες. 

Για την εποχή, η πόλη, διέθετε πρωτοποριακές υπηρεσίες και δημόσια κτίρια: 
όπως αγορά, σχολείο, παιδικό σταθμό, μηχανοκίνητο ξυλουργείο, δημόσια 
λουτρά, τουρκικό χαμάμ στην πλατεία Δεληολάνη καθώς και το κινηματοθέατρο 
Μον Σινέ στο σημερινό τρίγωνο της Μαριάννας,ενώ δημιουργήθηκε και ένα
νοσοκομείο (στο κτίριο του παλιού Δημαρχείου).

Ιδρύεται σχολείο που περιλαμβάνει οκτώ αίθουσες, γραφείο και προαύλιο. 
Δημιουργείται κέντρο χειροτεχνίας - ταπητουργίας για την απασχόληση των 
κατοίκων. Σήμερα ο πρώτος όροφος έχει μετατραπεί σε στέκι νεολαίας. 
Καρδιά του συνοικισμού ήταν η αγορά, που περιλάμβανε δέκα μαγαζιά. 
Ραχοκοκαλιά του Δήμου, ήταν και είναι η Χρυσοστόμου Σμύρνης αφιερωμένη 
στο Μητροπολίτη Σμύρνης που στήριξε τους καταπιεζόμενους Έλληνες της 
Σμύρνης. Το 1919 υποδέχθηκε στη Μικρά Ασία τα Ελληνικά στρατεύματα και 
μετά την καταστροφή θανατώθηκε με βασανιστήρια. 

24 Ιανουαρίου 1924 : 
Εγκαινιάζεται ο ναός της Αναλήψεως που λειτουργούσε από το 1850 στο 
όνομα του Αγίου Μηνά. Ανήκει στη μονή του Αγίου Όρους, Σίμωνος Πέτρα. 

1925 : 
Θεμελιώνεται ο ναός της Αγίας Τριάδας, πάνω στα σχέδια του αρχιτέκτονα 
Δεμίρη με τη βοήθεια πολλών προσφύγων. 

18-1-1934 : Ο συνοικισμός του Βύρωνα χωρίζεται απ'την Αθήνα και γίνεται 
ανεξάρτητος Δήμος. 

1-4-1934 : Δήμαρχος εκλέγεται ο Νικόλαος Φραγκιάδης, αρχίατρος του 
νοσοκομείου που λειτουργούσε στη θέση του Δημαρχείου. Οι υπηρεσίες 
του Δήμου εγκαθίστανται στον πρώτο όροφο του Νοσοκομείου. Αργότερα
κτίστηκε το Πολυατρείο και έτσι όλο το κτίριο παραχωρήθηκε στο Δήμο.


Ο Βύρωνας της προσφυγιάς - ο Βύρωνας που χάνεται . . .
Εθνική Αντίσταση του Βύρωνα
Το παρακάτω φωτογραφικό αφιέρωμα προέρχεται από το αξιόλογο βιβλίο του Απόστολου Κοκόλια 90 Χρόνια Βύρωνας. Το βιβλίο παρουσιάζει μια συνοπτική ιστορική αναδρομή της συνοικίας και των προσώπων της και αφιερώνει ειδικό κεφάλαιό του στην Εθνική Αντίσταση. Επιλέξαμε και παρουσιάζουμε μερικές φωτογραφίες του βιβλίου και προσθέτουμε σε αυτές και 1-2 δικές μας. 




EΠΟΝίτες και ΕΠΟΝιτισσες στο οχυρωμενο με αμμοσακους Πολυιατρείο Βύρωνα το 1943




Μαθητές της ΣΤ Τάξης του 7ου Γυμνασίου Παγκρατίου το 1942. Πολλοί από αυτούς στελέχωσαν την ΕΠΟΝ και τον ΕΛΑΣ των ανατολικών συνοικιών


Μάιος του 1943, εκδρομή ΕΠΟΝιτών του Βύρωνα στα Μάρμαρα του Κοκκινου Μύλου Στο μέσον, όρθιος ο Ν Περογιαννάκης (με το κασκέτο) πρώτος γραμματέας της ΕΠΟΝ Βύρωνα, αριστερά του ο Μ. Ιωαννίδης και δίπλα του ο Γ Κορακιανίτης. Στο μέσον ο Γ Μοσκόβας



ΕΠΟΝίτες του Παγκρα΄τιου και του Βύρωνα σε ένα από τα γλέντια της γειτονιάς. Όρθιος από τα αριστερά ο Λ Παπαλόης, δεύτερος ο Α Εμμανουήλ και τέταρτος ο Κ. Παπαβασιλείου.



'Αλσος Παγκρατίου Ιανουάριος 1943. Από αριστερά: Τάκης Κέκας, Γιάννης Μοσχόβας, Μάνος Ιωαννίδης, Κώστας Γιαννιός, ολοι μέλη της ΕΠΟΝ



ΕΠΟΝίτες και ΕΠΟΝίτισσες σε μια εκδρομή τους στον Καρέα. Διακρίνονται στους καθιστούς πρώτη μπροστά η Αλέκα Καρούμπαλου- Βάκη. Πίσω της ακριβώς ο Τζώνης Φραγκονικολόπουλος με τις δύο αδελφές του Αυγούστα και Μαρίνα. 
Πρώτη αριστερά στους όρθνιους είναι η Ελένη Γλύκαντζη Αρβελέρ. 



Η Ελένη Γλύκαντζη Αρβελέρ στα 18 της σε συγκέντρωση της ΕΠΟΝ



Τμήμα του ΕΛΑΣ Παγκρατίου πιθανόν σε άσκηση μάχης. Πίσω τους είναι η εκκλησία της Ανάληψης στο Βύρωνα



ΕΛΑΣίτες του Βύρωνα με κράνη λάφυρα από Χωροφύλακες, Γερμανούς και δύο βρετανικού τύπου


ΕΛΑΣίτες του Παγκρατίου σε ώρες ξεκούρασης στην περιοχή του Βύρωνα



Σωκράτης Φαληρέας, του 4ου Συντάγματος ΕΛΑΣ



Βασίλης Γαλλάς, μέλος της ΟΠΛΑ Βύρωνα. Έπεσε στα Δεκεμβριανά το 1944



Μαρκάκης Μάρκος, μέλος της ΟΠΛΑ Βύρωνα. Εκτελέστηκε το 1947



Αναστάσιος Νόμπελης μέλος της ΟΠΛΑ



Μαυρουδής Δημήτρης, μέλος της ΟΠΛΑ Πέθανε εξόριστος στην Τασκένδη



ΕΠΟΝίτισες του Βύρωνα. Όρθια δεξιά η Ιλεάνα Πανταζή που εκτελέστηκε ως συνεργάτης των Γερμανών, λόγω εσφαλμένων πληροφοριών του ΕΛΑΣ



Το μπλοκ του Βύρωνα στην αιματοβαμμένη πορέια της 3/12/1944


Η Ελένη Γλύκαντζη-Αρβελέρ και η Αλέκα Καρούμπαλου-Βάκη ως μαθήτριες και ΕΠΟΝίτισσες




Μέλη του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ Βύρωνα μετά την απελευθέρωση

ΣΧΌΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ
Θέλησα να κάμω αυτό το αφιέρωμα στο τόπο που γεννήθηκα και μεγάλωσα,πού έπαιξα παιδί στις αλάνες του,τον τόπο που γεννήθηκε η μάνα μου και μεγάλωσε ο πατέρας μου (γεννήθηκε στην Μεσσηνία)
Ενας μικρός φόρος τιμής σε τούτο τον ηρωϊκό τόπο τον οποίο τα τελευταία χρόνια αλεξιπτωτιστές δηλώνουν Βυρωνιώτες προκειμένου να δρέψουν πολιτικές δάφνες σε τοπικό επίπεδο.
Μέ ενοχλεί αφάνταστα να καπηλεύονται τούτοι οι αλεξιπτωτιστές τον τόπο μου ενώ ουσιάστικα δεν πρόσφεραν ποτέ το παραμικρό,αντίθετα σκοπός τους ήταν και είναι να κερδίσουν.
Δέν έπαιξαν στις αλάνες του Βύρωνα δεν φοίτησαν στα σχολεία του Βύρωνα,δέν πήγαν εκδρομές στα αναπηρικά ή στον Κουταλά,στον Καρέα.
Δέν έβλεπαν από την ταράτσα τους κρυφά το έργο της ημέρας από τον Ερμή τρώγοντας σουβλάκια από τον Παντελή ή τον Ζαχαρία.
Δέν βγήκαν τα πρώτα τους κρυφά ραντεβουδάκια στο άλσος της Ανάληψης ή στην πλατεία Βυζαντίου
Δέν είχαν παππούδες που αγωνίστηκαν γιά τον Βύρωνα πού πρόσφεραν στον Βύρωνα όπως ο παππούς μου ο οποίος έδινε ψωμί σε οικογένειες του Βύρωνα,Βυρωνιώτες εργάζονταν στο εργοστάσιο του κατασκευής μαγειρικών σκευών.
Βυρωνιώτες μορφώθηκαν στο σχολείο της αδελφής του πατέρα μου,πόσοι Βυρωνιώτες δεν πέρασαν από την σχολή Κουνιάκη?
Είναι λοιπόν δυνατόν να μην πονώ γιά τον τόπο που γεννήθηκα και να με ενοχλούν οι αλεξιπτωτιστές ?Είναι δυνατόν να μη με ενοχλεί που χρησιμοποιούν τον Δήμο για προσωπική τους πολιτική προβολή ενώ πρίν δεν τους γνώριζε μήτε η μάνα τους.
Επιτέλους πρέπει να εξυγιανθεί ο Δήμος Βύρωνα και οι γύπες να πάρουν πόδι.
Είθε να ξημερώσει μιά άλλη μέρα γιά τον Βύρωνα ένας αέρας φρεσκάδας ο νοών νοείτο .


Μαίρη Λαγανά

*πληρ.αφιερώματος από το διαδίκτυο*
πηγή: mlagananews.blogspot.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 11 Μαρτίου 2014

"Έφυγε" η ηρωίδα της Κουβανικής Επανάστασης Μέλμπα Ερνάντες


Μία από τις πρώτες γυναίκες που είχαν συμμετάσχει στο κίνημα του Φιντέλ Κάστρο στην Κουβανική Επανάσταση, η ηρωίδα Μέλμπα Ερνάντες, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 93 ετών, εξαιτίας επιπλοκών από το διαβήτη από τον οποίο έπασχε εδώ και χρόνια, όπως ανακοίνωσε η εφημερίδα Granma, όργανο της κεντρικής επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κούβας.

Η δικηγόρος Μέλμπα Ερνάντες Ροντρίγκες ήταν μαζί με την Αϊντέ Σανταμαρία μεταξύ των πρώτων γυναικών που συμμετείχαν στο κίνημα του Κάστρο εναντίον του δικτάτορα Φουλχένσιο Μπατίστα. Αμφότερες συμμετείχαν στις 26 Ιουλίου 1953 στην αποτυχημένη επίθεση εναντίον του στρατώνα Μονκάδα, στο Σαντιάγο ντε Κούβα, μετά την οποία η ίδια συνελήφθη και αφέθηκε ελεύθερη το 1954.

«Η Μέλμπα διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στη συγκέντρωση των σημειώσεων του Φιντέλ Κάστρο από τη φυλακή και στη συνέχεια στην εκτύπωση και τη μυστική διανομή τους», αναφέρει η Granma.

Η Ερνάντες ήταν ακόμα μεταξύ των ιδρυτικών μελών του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κούβας, βουλευτής και πρέσβειρα της χώρας στο Βιετνάμ.

Η «Ηρωίδα της Δημοκρατίας της Κούβας» έχει εκφράσει την επιθυμία να αποτεφρωθεί και την τέφρα της να τοποθετηθεί σε νεκροταφείο στο Σαντιάγο ντε Κούβα, δίπλα στους τάφους των συντρόφων της που πήραν μέρος στην επίθεση στη Μονκάδα, καταλήγει το ρεπορτάζ της Granma.
πηγή:koutipandoras.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 21 Φεβρουαρίου 2014

1913: Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ




Γράφει ο Παντελής Στεφ. Αθανασιάδης



          Η απελευθέρωση των Ιωαννίνων, το Φεβρουάριο του 1913, υπήρξε ένα σπουδαίο στρατιωτικό και πολιτικό γεγονός στην έκβαση του Βαλκανικού Πολέμου. Και δικαιολογημένα ανήγγειλε τη μεγάλη στρατιωτική νίκη ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος, προσερχόμενος στη Βουλή.
          Ο πρόεδρος της Βουλής Κωνσταντίνος Ζαβιτσιάνος, το απόγευμα της 21ης Φεβρουαρίου 1913, έδωσε το λόγο αμέσως μόλις κήρυξε την έναρξη της συνεδρίασης, στον πρωθυπουργό και υπουργό των ΣτρατιωτικώνΕλευθέριο Βενιζέλο, που είχε προσέλθει περιχαρής.
          Και εκείνος, εν μέσω θυελλωδών χειροκροτημάτων, ανήλθε στο βήμα και ανακοίνωσε το τηλεγράφημα του αρχιστρατήγου και διαδόχου Κωνσταντίνου, που είχε σταλεί από το στρατηγείο του στο Χάνι του Εμίν Αγά. «Την τρίτην πρωινήν, ήρξατο γενική επίθεσις κατά του φρουρίου Ιωαννίνων».




*Ο Εσάτ Πασάς, που παρέδωσε τα Ιωάννινα στον Κωνσταντίνο

          Στη συνέχεια διάβασε τις αναλυτικές αναφορές για την επίθεση και τα επόμενα τηλεγραφήματα, σύμφωνα με τα οποία, στις 8 το πρωί ο στρατιωτικός διοικητής των Ιωαννίνων Εσάτ Πασάς επιθυμούσε να παραδώσει τα Ιωάννινα. Έστειλε μάλιστα αντιπροσωπεία να διαπραγματευθεί τα της παραδόσεως.
          Και ενώ η αίθουσα σείονταν από τα χειροκροτήματα, ο Βενιζέλος, διάβασε το τηλεγράφημα του υπαρχηγού του Επιτελείου, σύμφωνα με το οποίο «τρεις ίλαι ιππικού υπό την  διοίκησιν του υποστρατήγου Σούτσου, εισήλθον εις τα Ιωάννινα μετά της χωροφυλακής».
          Αμέσως μετά μίλησαν οι Κυριακούλης Μαυρομιχάλης, Γεώργιος Θεοτόκης, Δημήτριος Ράλλης, Δημήτριος Γούναρης και άλλοι.
          Προς το τέλος της συνεδρίασης, ελήφθη από το Χάνι του Εμίν Αγά και άλλο τηλεγράφημα, που γνωστοποιούσε την υπογραφή του πρωτοκόλλου της παραδόσεως. Το φρούριο των Ιωαννίνων- έλεγε το τηλεγράφημα- παραδίδεται στον Ελληνικό Στρατό. Οι στρατιώτες και οι αξιωματικοί, παραδίδονταν ως αιχμάλωτοι πολέμου, μαζί με όλο το υλικό τους, τις σημαίες και τα άλογά τους.
          Η απελευθέρωση των Ιωαννίνων, χαιρετίσθηκε με ενθουσιασμό και από τον Τύπο. Ο ποιητής Χρήστος Χρηστοβασίλης δημοσίευσε ποίημα, ειδικά για την περίσταση, αναφέροντας μεταξύ άλλων:

Δεν ήρθε πρώιμα η άνοιξη κι ουδέ το καλοκαίρι
Χαιρόμαστε, χορεύουμε και ψιλοτραγουδούμε,
Γιατί ελευτερωθήκανε, Αϊτέ, τα Γιάννινα μας.
           
          Ο Γεώργιος Σουρής έγραψε στο "Ρωμηό" ανάλογο ποίημα.

Τα πήραμε τα Γιάννινα
Μάτια πολλά το λένε,
όπου γελούν και κλαίνε.
Το λεν πουλιά των Γρεβενών
κι αηδόνια του Μετσόβου…

          Η συνεδρίαση ελύθη για να παραστούν οι βουλευτές, στην Δοξολογία που ετελείτο στη Μητρόπολη Αθηνών.
          Η απελευθέρωση των Ιωαννίνων έγινε μετά από πολυήμερη σκληρή πολιορκία των οχυρωμένων θέσεων της ευρύτερης περιοχής, κάτω σκληρές καιρικές συνθήκες. Η γενική επίθεση κατά της οχυρωμένης τοποθεσίας του Μπιζανίου, άρχισε το πρωί της 20ης Φεβρουαρίου 1913. Οι μαχητές του 1ου Συντάγματος Ευζώνων διακρίθηκαν για τις τολμηρές διεισδύσεις τους. Οι άλλες ελληνικές δυνάμεις με διάφορα στρατηγικά τεχνάσματα, κατόρθωσαν να παραπλανήσουν τους Τούρκους. Το πυροβολικό έβαλε ασταμάτητα.
          Στις 11 το βράδυ ο διοικητής των Ιωαννίνων Εσάτ Πασάς αναγκάσθηκε να στείλει απεσταλμένους για παράδοση της πόλης. Η συμφωνία επιτεύχθηκε και η παράδοση της πόλης ορίσθηκε για τις 8 το πρωί της 21ηςΦεβρουαρίου. Υπεγράφη και σχετικό πρωτόκολλο παράδοσης. Το υπέγραφε ο διοικητής της οχυρωμένης τοποθεσίας Τούρκος αντισυνταγματάρχης Βεχήπ Μπέης και οι Έλληνες λοχαγοί Ιωάννης Μεταξάς καιΞενοφών Στρατηγός.
          Ο αρχιστράτηγος και Διάδοχος Κωνσταντίνος εισήλθε στην πόλη στις 22 Φεβρουαρίου και μαζί με το Στράτευμα έγιναν δεκτοί από τους κατοίκους με ενθουσιώδεις εκδηλώσεις. Επακολούθησε δοξολογία στη Μητρόπολη.
          Η Ήπειρος ολόκληρη ζούσε μεγάλες στιγμές.  


*Τούρκοι αιχμάλωτοι στα Ιωάννινα




*Το ποίημα του Χριστοβασίλη πρωτοσέλιδο στην "Ακρόπολη"





*Η πρώτη σελίδα του "Νουμά"





*O Ελεθέριος Βενιζέλος



*Ο Κωνσταντίνος





*H απελευθέρωση των Ιωαννίνων στο διεθνή Τύπο




*H δοξολογία στη Μητρόπολη των Ιωαννίνων




*H είσοδος του Ελληνικού Στρατού στα Ιωάννινα




*Τα Ιωάννινα σε παλιά καρτ ποστάλ




*Τα Ιωάννινα σε παλιά καρτ ποστάλ

πηγή:sitalkisking.blogspot.gr


Διαβάστε Περισσότερα »