Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

Οι Ανατολικές επιρροές στον νομισματικό πόλεμο



Γράφει ο Κωνσταντίνος Παππάς
Η Κινέζικη οικονομία, βρίσκεται στη μεγαλύτερη αύξηση της παραγωγικής της δυνατότητας και ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης από το 1949. Το επιτεύγματα αυτά επισφραγίστηκαν με την είσοδο της Κίνας στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (ΠΟΕ) τον Νοέμβριο του 2001. Η ενίσχυση του ρόλου της Κίνας στο χώρο του παγκόσμιου εμπορίου, μέσω της απελευθέρωσης των αγορών προς την Ανατολή σήμανε παράλληλα την ισχυροποίηση της θέσης της στην παγκόσμια οικονομία. Τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της κινέζικης οικονομίας που οδήγησαν σε πληθώρα επενδύσεων και μετεγκατάστασης των δυτικών επιχειρήσεων συνοψίζονται στα εξής: χαμηλό κόστος παραγωγής, υπερπροσφορά εργασίας με χαμηλή αμοιβή παράλληλα, υψηλή παραγωγικότητα, σε συνδυασμό με την κατάργηση δασμών των προϊόντων παγκοσμίως, καθώς οδήγησαν την Κίνα σε θετικό εμπορικό ισοζύγιο και σε ρυθμούς ανάπτυξης κοντά στο 7%.
Σε νομισματικό επίπεδο η Κίνα κρατά τεχνητά χαμηλά το νόμισμα της (γουάν), έτσι ώστε να κρατά φτηνές τις εξαγωγές στον παγκόσμιο ανταγωνισμό, η τεχνική αυτή επιτυγχάνεται με τη σύνδεση του γουάν με το δολάριο, έτσι ώστε όποτε υποτιμάται το δολάριο να υποτιμάται αυτόματα το γουάν διατηρώντας έτσι, το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα της κινεζικών προϊόντων, δηλαδή τις φτηνές τιμές των προϊόντων της. Αυτό όμως τείνει να εξελιχτεί και στο μεγάλο πρόβλημα της Κίνας, η οποία είναι κάτοχος μεγάλου χρέους των ΗΠΑ(αμερικάνικα ομόλογα) και παράλληλα έχει συγκεντρώσει πολλά δολάρια από τα εξαγωγές της (το δολάριο λειτουργεί ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα). Παράλληλα οι ΗΠΑ πληθωρίζουν συνεχώς το νόμισμα τους,  με συνέπεια να γνωρίζει η Κίνα ότι το χρέος αυτό δεν θα αποπληρωθεί ποτέ. Η λύση είναι να ξεφορτωθεί η κινεζική οικονομία τα πληθωριστικά δολάρια, αυτό όμως δεν μπορεί να συμβεί ξαφνικά γιατί το δολάριο θα υποτιμηθεί κατά πολύ και θα έχει σαν αποτέλεσμα την κατακρήμνιση του δικού τους νομίσματος, το οποίο είναι συνδεδεμένο με το δολάριο. Έτσι έχει επιλεχθεί ως λύση η απεξάρτηση από το δολάριο σταδιακά. Αυτό επιτυγχάνεται χρησιμοποιώντας τα αποθέματα της σε δολάρια είτε σε επενδύσεις για  χρυσό, αγοράζοντας μάλιστα ορυχεία, έτσι ώστε να υπάρχει ανεξάρτητη και συνεχής εξόρυξη χρυσού, είτε σε εξαγορές επιχειρήσεων και υποδομών σε χώρες με οικονομικό πρόβλημα (π.χ. ΟΛΠ), καταφέρνοντας παράλληλα να ενισχύουν την ηγεμονική τους θέση και δημιουργώντας κράτη δορυφόρους.
Παράλληλα συμμετέχει σε μια συμμαχία γεωπολιτικής φύσεως, την γνωστή συμμαχία BRICS, όπου έχει συμφωνηθεί στις μεταξύ τους συναλλαγές να παρακάμψουν το δολάριο, μειώνοντας του τη δύναμη στην παγκόσμια αγορά, και συνάπτοντας στρατηγικές συμμαχίες με οικονομικούς εχθρούς των ΗΠΑ (π.χ. Αργεντινή, Βενεζουέλα), καθώς και τη δημιουργία αναπτυξιακής τράπεζας στα τέλη του 2015. Το γεγονός αυτό όμως ενέχει τον κίνδυνο σε συνδυασμό με τις κυρώσεις εις βάρος της Ρωσίας, να αποκλειστούν αυτές οι χώρες από τη SWIFT(παγκόσμια πλατφόρμα συναλλαγών όλων των τραπεζών), για αυτό και δημιουργήθηκε το China International Payment System, CHIPS, το οποίο μπορεί να διαχειριστεί διασυνοριακές συναλλαγές σε γουάν, το κινεζικό νόμισμα. Αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα να ανοίξει ένας νέος δρόμος ηλεκτρονικών συναλλαγών σε γουάν παρακάμπτοντας το δολάριο, ήδη σε αυτή την πλατφόρμα εντάχθηκαν οι χώρες των BRICS, η Αργεντινή, η Βενεζουέλα, ταυτόχρονα πρόθεση δήλωσης συμμετοχής έχουνε δηλώσει και η Ελβετία, Γαλλία, Βρετανία. Από τα παραπάνω παρατηρείται η τάση διεθνοποίησης του κινέζικου νομίσματος.
 Ένα τελευταίο ζήτημα της Κινέζικης οικονομίας, είναι ότι με τη παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση και την αδυναμία δανεισμού των πολιτών της Δύσης, η οποία συνεπάγεται  με ανακύκλωση της ύφεσης, είναι το ποιος θα καταναλώνει τις εξαγωγές της, λύση που μπορεί να  σκεφθεί κανείς πάνω σε αυτό πέρα από τις εμπορικές συμφωνίες μεταξύ των χωρών των BRICS και τρίτων χωρών σε αυτές, παράλληλα με τη δημιουργία της καινούργιας αναπτυξιακής τράπεζας, είναι και η σταδιακή δημιουργία της κινέζικης μεσαίας τάξης (εγχώρια κατανάλωση), και σταδιακή γιατί σίγουρα η κινεζική οικονομία δεν θέλει να χάσει τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα που οδήγησαν την εξαγωγική της δραστηριότητα στην 1η θέση παγκοσμίως και να συνεχίσει να είναι φιλική ως προς τις επενδύσεις.

Τελικά το βλέμμα της Ελλάδας σήμερα μπορεί να είναι στραμμένο προς μόνο μία κατεύθυνση αλλά….;
Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2015

Μνημονιακές Μνήμες Ελληνισμού..σκοτεινά αναδυόμενες

Γράφει η Νούλα Χρυσοχοϊδου και ο Κωνσταντίνος Παππάς


Τα δύσκολα οικονομικά χρόνια στην Ελλάδα του 21ου αιώνα καταγράφονται ήδη στο τέλος της πρώτης δεκαετίας, δηλαδή στο 2009 και συνεχίζονται πέντε χρόνια μετά. Παρά τις θυσίες που έγιναν από τον ελληνικό λαό και το γνωστό σε όλους PSI παρατηρούμε ότι το χρέος και δη το δημόσιο αυξήθηκε περίπου 51 εκατοστιαίες μονάδες ως ποσοστό του ΑΕΠ. Η καταστροφική πολιτική των δανειστών μας αλλά και των "εκτελεστικών" κυβερνήσεων της πενταετίας αυτής, πρέπει να σταματήσει και να εφαρμοστούν νέες μέθοδοι, διαφορετικοί και άμεσα εφαρμόσιμοι, γιατί δυστυχώς η οικονομία της Ελλάδας θα πρέπει να επιστρέψει πάλι στην αρχή του 2009(ως προς τους αριθμούς, το κοινωνικοοικονομικό μοντέλο είναι άλλο θέμα) και να επανέλθει η όποια ανάπτυξη είναι εφικτή. 
Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 17 Μαρτίου 2015

Η Ακτινογραφία του Χρέους

Γράφει  ο Κωνσταντίνος Παππάς  

Τις τελευταίες μέρες επανήλθε, (αφού σταμάτησε για λίγες μέρες  η συζήτηση περί  εξόδου με την πλέον γνωστή ονομασία –“GREXIT”),  η συζήτηση για έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ.  Στο παρόν άρθρο θα ασχοληθούμε με το δημόσιο χρέος και τι θα συμβεί σε μία ενδεχόμενη αλλαγή νομίσματος. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με την επεξήγηση του όρου "δημόσιο χρέος". Έτσι, Δημόσιο Xρέος, είναι το σύνολο των οφειλών σε χρηματικές μονάδες του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Υπό την έννοια ευρύτερος δημόσιος τομέας συμπεριλαμβάνονται όλα τα επίπεδα της δημόσιας διοίκησης ενός κράτους.
Το δημόσιο χρέος λοιπόν αυξάνεται από έτος σε έτος, κατά το ποσό που ο ετήσιος κρατικός προϋπολογισμός παρουσιάζει έλλειμμα, ή αντιστρόφως μειώνεται κατά το ποσό που παρουσιάζει πλεόνασμα. H Κυβέρνηση αντλεί το κύριο μέρος των εσόδων από τους πολίτες της, αυτομάτως σημαίνει ότι το δημόσιο χρέος είναι έμμεσα χρέος των πολιτών της. Το δημόσιο χρέος διακρίνεται σε εξωτερικό χρέος δηλαδή σε πιστωτές που εδρεύουν εκτός της χώρας αλλά και σε εσωτερικό από πιστωτές εντός της επικράτειας. Ο διαχωρισμός αυτός του χρέους έχει τη σημασία του, γιατί έμμεσο εσωτερικό χρέος θεωρείται τα δάνεια στις χώρες της Ε.Ε. (μιας και υπάρχει κοινό νόμισμα, οι συναλλαγές μεταξύ των χωρών της Ε.Ε. πραγματοποιούνται με ευρώ, είτε εμπορικές, είτε δανεισμού).
Παρακάτω θα αναλύσουμε με λίγα λόγια ΠΟΣΑ χρωστάμε και ΠΟΥ. Έχουμε και λέμε, η Ελλάδα χρωστάει :
  • 27 δις στην Ε.Κ.Τ.
  • 28 δις δολάρια στο Δ.Ν.Τ.
  • 142 δις στο πρόγραμμα δανείων από το Ε.Τ.Χ.Σ. (το οποίο ομόλογα από τις αγορές που μπαίνουν εγγυητές τα κράτη της Νομισματικής Ένωσης).
  • 52,9 δις ευρώ από διμερή δάνεια(των οποίων τα μεγαλύτερο μέρος κατέχει η Γερμανία)
  • 35 δις (περίπου) για πληρωμές δανείων και τόκων.
Σύνολο χρέους στα 323 δις ευρώ, πάνω από 175% του ΑΕΠ.

Παράλληλα υπάρχει και το εσωτερικό χρέος, το οποίο περιλαμβάνει:
·         τα χρέη των ΔΕΚΟ ύψους 30 δις ευρώ,
·         τις χορηγήσεις δανείων 20 δις ευρώ, σε φορείς του ευρύτερου δημόσιου τομέα με την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου,
·         τις ληξιπρόθεσμες οφειλές του κράτους, 8 δις ευρώ προς ιδιώτες και
·         τα Swaps αξίας 80 δις ευρώ, που αφορούν κρατικό χρέος το οποίο έχει μεταφερθεί στο μέλλον και γι' αυτό δεν συμπεριλαμβάνεται στο σημερινό χρέος.

Συνολικά το ελληνικό χρέος αθροίζεται περίπου στα 467 δις ευρώ ή 275% του ΑΕΠ.

Αυτό που πρέπει να γνωρίζουμε είναι ότι : Στην περίπτωση εξόδου της χώρας μας από το ευρώ, το εξωτερικό χρέος δεν θα μετατραπεί σε δραχμές, αλλά θα παραμείνει στο νόμισμα με το οποίο συντάχθηκε, από την άλλη όμως  το εσωτερικό χρέος θα μετατραπεί αυτόματα σε δραχμές.
Για παράδειγμα, έστω ότι η ισοτιμία ξεκινά από 1 ευρώ σε 1 νέα δραχμή, και μέσω μιας υποτίμησης πέφτει το 1 ευρώ σε 0,5 δραχμές.  Σε ένα υποτιθέμενο δάνειο των δέκα ευρώ εκεί που θα χρειάζονταν δέκα δραχμές να μετατραπούν σε ευρώ για να αποπληρωθεί τώρα θα χρειαστούν είκοσι δραχμές, που σημαίνει ότι ή θα πρέπει να κοπεί νέο πληθωριστικό χρήμα  ή να αφαιρεθεί ποσότητα χρήματος από την αγορά που κατά συνέπεια θα έχει τη μείωση της ζήτησης καθώς θα επιφέρει και επιπλέον ύφεση συνεπώς από την παγίδα του αποπληθωρισμού θα πέσουμε στη παγίδα του υπερπληθωρισμού(ο πληθωρισμός αποτελεί εργαλείο ανάπτυξης, αλλά ως ένα σημείο, - ο νόμος της φθίνουσας απόδοσης στην οικονομική θεωρία). Επικρατεί η άποψη ότι θα αυξηθούν οι εξαγωγές μας, ως θεωρία ισχύει, αλλά δεν πρέπει να διαφεύγει από κανέναν το γεγονός ότι το χρέος της Ελλάδας είναι καταναλωτικό και όχι παραγωγικό(δεν πήγαινε για τη διερεύνηση της παραγωγικής δυνατότητας της χώρας η οποία εμφανίζεται μειωμένη αλλά για καταναλωτικούς σκοπούς), οπότε αυτό συνεπάγεται ότι η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας θα χρειαστεί πρώτες ύλες, ενέργεια κλπ τα οποία θα είναι εισαγόμενα και κατά συνέπεια  πιο ακριβά ακόμα και με νέο νόμισμα.
Φυσικά, είναι διαφορετική η σύγκριση το πώς ήταν η χώρα πριν μπει στο ευρώ, και εντελώς διαφορετικό με το σήμερα σε ενδεχόμενη αλλαγή νομίσματος (Ποια θα είναι τα συναλλαγματικά αποθέματα; - Τι αποθέματα χρυσού υπάρχουν; Σε τι τιμές θα αγοράζεις καύσιμα; κ.α. ), καλό είναι να μη παραβλέψουμε ότι μέχρι το τέλος του 2015 η άλλη συμμαχία η BRICS δεν θα έχει κανένα αναπτυξιακό μηχανισμό…..



Κωνσταντίνος Παππάς - venceremos33.blogspot.com


Διαβάστε Περισσότερα »