1
Η πρόσφατη αποκάλυψη του LuxLeaks για τον φορολογικό παράδεισο του Λουξεμβούργου, που κάνει σήμερα την καρέκλα του Γιούνκερ να τρίζει, μου θύμισε τον Ραμσή ΙΙ….. Και εξηγούμαι.
Γράφει η Κατερίνα Κολτσίδα*
Το 1274 π.Χ. ο Ραμσής ΙΙ ξεκινά για να κατακτήσει την στρατηγικής σημασίας πόλη του Καντές, έχοντας να αντιμετωπίσει τον πανίσχυρο στρατό των Χετταίων. Η μάχη ξεκινά πολύ άσχημα για τους Αιγυπτίους, που κινδύνευσαν με πανωλεθρία. Ο φαραώ, όμως, επέδειξε ομολογουμένως αξιοσημείωτη ανδρεία, παίρνοντας, την ύστατη στιγμή, την μάχη «επάνω του». Παρόλα αυτά, το αποτέλεσμα ήταν αμφίρροπο και η κατάληξη ήταν μια συμφωνία ειρήνης, με την οποία η Αίγυπτος χάνει όχι μόνο το Καντές, αλλά και την ευρύτερη περιοχή που είχε κατακτήσει την προηγούμενη χρονιά. Από την άλλη, βέβαια, ισχυροποιεί την παρουσία της στη Χανααν και τα φοινικικά παράλια.
Με την επιστροφή του στην Αίγυπτο, όμως, ο Ραμσής αποφάσισε να απαθανατίσει στην αιωνιότητα τη μάχη. Κατά τη Ραμσιδική λογική, μπορεί το Καντές να μην κατακτήθηκε, αλλά ο ηρωισμός που ο Αιγυπτιακός στρατός επέδειξε είναι το εφαλτήριο για λαμπρές νίκες στο μέλλον. Έτσι, τα ένδοξα κατωρθώματα του βασιλιά και του στρατού του, αποτυπώνονται σε επικές συνθέσεις που κοσμούν τους πυλώνες και τις προσόψεις των σπουδαιότερων ναών της χώρας, για να υμνούν τον Ραμσή στην αιωνιότητα, αλλά και να προπαγανδίσουν στο λαό τη δύναμη του μονάρχη. Σε μια εποχή χωρίς εφημερίδες, ειδήσεις ή διαδίκτυο, οι προσόψεις των ναών επιτελούν και ρόλο ΜΜΕ της περιόδου. Έτσι ο ίδιος ο φαραώ γράφει, ουσιαστικά, την ιστορία κατά το δοκούν. Δεν την παραποιεί, αλλά αποσιωπά όσα γεγονότα δεν θέλει να διαιωνισθούν.
1
Μερικά χρόνια αργότερα, κάποιες χιλιάδες Εβραίων εργατών αποφασίζουν να φύγουν από την Αίγυπτο λόγω των σκληρών συνθηκών εργασίας, αλλά και για να μπορούν να λατρεύουν το λαό τους ελεύθερα. Το γεγονός αυτό, η περίφημη βιβλική Έξοδος, δεν εμφανίζεται, φυσικά, σε καμμία από τις Ραμσιδικές πηγές. Προφανώς, ουδείς εξυμνεί την καταστροφή μεγάλου τμήματος του στρατού του, και την απώλεια μερίδας του εργατικού του δυναμικού. Εφ όσον δεν καταγράφεται, ξεχνιέται….. Και θα ήταν σαν να μην έγινε ποτέ, αν δεν είχε ριζώσει η Ιουδαική θρησκεία στην περιοχή και αν μέσω του Χριστιανισμού δεν είχε διαδοθεί παγκόσμιως η Βίβλος.
Και εγώ η ίδια, μάλιστα, δυσκολεύομαι να πιστέψω οτι για ένα τόσο σπουδαίο γεγονός όπως η Έξοδος δεν υπάρχει απολύτως καμμία μαρτυρία στην Αίγυπτο, παρά μόνο όσα καταγράφονται στην Παλαιά Διαθήκη, και διατηρώ τις επιφυλάξεις μου σχετικά με την ιστορικότητα του γεγονότος. Κι αν δεν υπήρχε το παράδειγμα της αποσιώπησης γεγονότων για τη μάχη του Καντές, θα ήμουν απολύτως πεπεισμένη οτι η Έξοδος δεν έγινε ποτέ !
Μερικές ημέρες πριν, ανεξάρτητη δημοσιογραφική έρευνα αποκαλύπτει οτι το Λουξεμβούργο είναι ένας φορολογικός παράδεισος στην καρδιά της Ευρώπης. Μαθαίνουμε, λοιπόν, οτι συνάπτονταν μυστικές συμφωνίες ειδικής φορολόγησης με μεγάλες εταιρείες, που με αυτόν τον τρόπο «γλιτώνουν» την φορολόγηση στα κράτη όπου κυρίως ενεργούν. Αν και το γεγονός καθ’ εαυτό δεν είναι «παράνομο» η ηθική διάσταση του θέματος έχει συνταράξει τον διεθνή τύπο που ασχολείται εντατικά με την αποκάλυψη, και έχει τεθεί ακόμα και θέμα παραίτησης του νεοεκλεγέντος προέδρου της Ευρωπαϊκής επιτροπής, Γιούνκερ, πρώην πρωθυπουργού του Λουξεμβούργου. Σπανίως, βέβαια, αποκαλύψεις τέτοιου μεγέθους συμβαίνουν τυχαία και εκτός συγκυρίας σκοπιμοτήτων, τις οποίες καταγράφει η ιστορική επιστήμη, πολλά χρόνια αργότερα.
Ενώ, όμως, στο διεθνή τύπο γίνεται πανδαιμόνιο, στην Ελλάδα επικρατεί σχεδόν απόλυτη σιγή σχετικά με το θέμα, παρότι μεταξύ των περίπου 340 πολυεθνικών εταιρειών που επέλεξαν να φορολογηθούν στο Λουξεμβούργο, βρίσκονται και καμμιά δεκαριά εταιρείες ελληνικών συμφερόντων. Δεν θα εξετάσω  ούτε ποιές είναι αυτές οι εταιρείες, ούτε πόσα χρήματα κερδίζουν, ούτε αν είναι ηθικό όταν ο λαός υπερφορολογείται οι μεγαλοεπιχειρηματίες να «τη γλιτώνουν», ούτε αν το νόμιμο είναι και ηθικό κλπ. Αυτά αφορούν τους οικονομολόγους, υπουργούς οικονομικών, πολιτικούς, δημοσιογράφους (;;;) κλπ. Εμένα, με αφορούν τα ιστορικά δεδομένα που καταγράφονται ή δεν καταγράφονται σήμερα (κατα το δοκούν;), και τα οποία θα αποτελέσουν το εργαλείο μελέτης του αρχαιολόγου του μέλλοντος !
2
Υποθέτω, λοιπόν, οτι σε 4-5 χιλιάδες χρόνια, η τεχνολογία θα έχει κάνει άλματα και πιθανώς θα αδυνατεί να διαβάσει όλα όσα έχουν αποθηκευτεί στη σημερινή μορφή, ενώ αρκετά από τα δεδομένα θα έχουν χαθεί στη διάρκεια των χιλιετιών. Οι επιστήμονες, λοιπόν, που θα μελετούν τη σημερινή Ελληνική και Ευρωπαϊκή ιστορία, θα αναρρωτηθούν αν άραγε υπήρξε ή όχι εμπλοκή εταιρειών ελληνικών συμφερόντων στο luxleak. Αν, μάλιστα, έχουν χαθεί και αρκετά από τα διεθνή δημοσιεύματα αρκετοί θα αμφιβάλλουν και για την ίδια την ιστορικότητα  του γεγονότος βρισκόμενοι, έτσι ενώπιον ενός αντίστοιχου δίλημματος με εκείνο που αντιμετωπίζουμε σήμερα σχετικά με την βιβλική Έξοδο!
Φαίνεται, λοιπόν οτι όχι μόνο η ιστορία, αλλά και η δημοσιογραφία άπτεται πολιτικών σκοπιμοτήτων, συνεχίζοντας την Ραμσιδική παράδοση καταγραφής ή αποσιώπησης γεγονότων κατά το δοκούν.
*Η Κατερίνα Κολτσίδα, είναι Αιγυπτιολόγος