Δευτέρα, 22 Ιουλίου 2013

Τι ξέρει ο νεοφιλελές για τα συλλογικά αγαθά;

                                                                                               
Τα συλλογικά αγαθά είναι άγνωστη λέξη σε τεχνοκράτες με σφιχτά δεμένους λαιμούς σε λευκά κολάρα που φτιάχνονται στον συμπαθέστατο Γιαννέτο της Πανεπιστημίου.
 Η εκπαίδευση,  η υγεία ή η δικαιοσύνη είναι θεμελιώδεις αξίες δημόσιου χαρακτήρα που ο Έλληνας απώλεσε βίαια τα τελευταία χρόνια και σαφέστατα σήμερα αδυνατεί να τις "αγοράσει" ατομικά όπως υποδεικνύει το αόρατο χέρι της ελεύθερης αγοράς που πέρασε από τη θωπεία των αυτιών μας στην παρενόχληση της φύσης μας.


Η αντικρατική ιδεολογία έχει ιστορία  που ναι μεν πνέει τα λοίσθια αν και όντως μέσα σε 15 χρόνια  η λεγόμενη «συναίνεση της Ουάσιγκτον» που συνίσταται  στη σιδερένια γροθιά  του «διεθνούς  νομισματικού ταμείου» (ΔΝΤ)  της «παγκόσμιας τράπεζας» και μιας κάστας  χορτάτων οικονομολόγων  σαν τον Μίλτον Φρίντμαν ( Milton  Friedman) και την Αν Κρίγκερ (Anne Krueger)  έπεισαν τους εκπαιδευμένους στο γιαπικο lifestyle μέσους πολίτες της Δύσης πως οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν είναι παρά παρτάκηδες γραφειοκράτες, που η προσφορά τους στην κοινωνία είναι ανύπαρκτη.
 Τι κι αν είναι επιστήμονες ή χαμηλά αμοιβόμενοι οικογενειάρχες. Ανάλογο franchise απόψεων και επιρροής δημιουργήθηκε και στην Ελλάδα. Τους βλέπετε, τους ακούτε.
Ταυτόχρονα οι συστημικοί πολιτικοί επιβάλουν ανερυθρίαστα στους φτωχούς ενοχές και λιτότητα για να διευκολύνουν την περαιτέρω ευημερία των πλουσίων ακόμα και αν ξέρουν ότι αυτοί που προστατεύουν σύντομα θα τους τυλίξουν σε μια λίστα και θα τους πετάξουν σαν χαλασμένο USB.
  Αυτοί που πούλησαν φόβο και θερίζουν απελπισία δεν διστάζουν στο όνομα της μείωσης των κρατικών ελλειμμάτων να εξαφανίζουν το κοινωνικό κράτος αποδίδοντας τα πάντα στον ιδιωτικό τομέα που δεν νοιάζεται για τα απλά καθημερινά πράγματα.
Τα κομματικά τους σκυλιά δε, φρόντισαν επί σχεδόν σαράντα χρόνια να ροκανίσουν την αξιοπιστία κάθε τι δημόσιου. Το δημόσιο καταστράφηκε γιατί δεν ήταν αμιγώς δημόσιο αλλά πεδίο πλουτισμού για τους "φίλους" ιδιώτες.
Ποιός νεοφιλελεύθερος ταγός μπορεί να ενστερνιστεί την αγωνία σου για μια έστω βραδιά δωρεάν νοσηλείας σε ένα δημόσιο νοσοκομείο όταν το δίλιτρο αυτοκίνητό του ξέρει απέξω το δρόμο για το Ιατρικό Κέντρο στα Βόρεια ή τα νότια προάστια;
Ποιός θα νοιαστεί που το παιδί σου πηγαίνει σε ένα σχολείο του 50΄ όταν εκείνου διαλέγει αυτό με καλύτερο κλειστό κολυμβητήριο;
Ποιός θα νοιαστεί για το καρτέλ στα τρόφιμα που σε τσακίζει; Αυτός που του τα αγοράζει η οικιακή βοηθός;
Κανείς από αυτούς
Ο ίδιος όμως ντύνεται μετριοπαθής και λογικός και κοιτάζοντας σε με το βλέμμα της περιφρόνησης ενός λαικού σου "δείχνει" ή "δίνει" τον κακό συνδικαλιστή για να σιχαθείς το σύστημα που εκείνος διαστρέβλωσε με την επιρροή του.

Η κατάργηση της δωρεάν πρόσβασης σε συλλογικά αγαθά εντείνει τις κοινωνικές ανισότητες. Για παράδειγμα, οι φτωχοί στερούνται όχι μόνο τα φάρμακα τους ή την επαρκή εκπαίδευση  για τα παιδιά τους αλλά ακόμα και αυτή τη δικαιοσύνη την ώρα που οι πλούσιοι την φέρνουν στα μέτρα τους χάρη σε ακριβοπληρωμένους δικηγόρους ή εξαγορασμένους πολιτικούς. Πόσοι εργαζόμενοι υποφέρουν σήμερα την ώρα που οι πλούσιοι καταφεύγουν σε εταιρικές πτωχεύσεις και άρθρα τύπου 99;
Εδώ όχι μόνο έχουμε παραποίηση της έννοιας της απόδοσης της δικαιοσύνης, αλλά διαρρηγνύεται βίαια η ίδια η κοινωνική συνοχή. Ποιός φταίει όμως; Το κράτος.
Αυτό που το βάζουν να σου απαιτεί 60%  άμεσο και έμμεσο φόρο  προκειμένου να μην αγγίξουν εαυτούς και φίλους αλλήλους.
Η έλλειψη παιδείας για τους πολλούς  είναι ο ανομολόγητος πόθος των πλουσίων προκειμένου να στρατολογήσουν μια νέα εργατική τάξη με πολλές ενοχές και χωρίς απαιτήσεις . Αυτό συμβαίνει και σήμερα με εκβιαστικό τρόπο.

Και πάμε στο περιβάλλον. Η ύδρευση, η παραγωγή ενέργειας και δευτερογενώς οι υποδομές και οι μεταφορές , απαιτούν  τεράστιες αρχικές επενδύσεις, που κατα κανόνα έγιναν από το κράτος αλλά καταλήγουν  σε ιδιωτικά συμφέροντα σε εξευτελιστικά χαμηλές τιμές, για λόγους δήθεν δημοσιονομικής εξυγίανσης (υπό τις ευλογίες του ΔΝΤ). Δεν μπορείς να "μου ξεπουλάς " τη ΔΕΗ γιατί υπάρχει κάποιος Κωτόπουλος ή να μου καταργείς το τραίνο γιατί το τίναξε στον αέρα τα προηγούμενα χρόνια κάποιος Βαντέλης ή Μερελής
Σε κάθε τομέα επιχειρείται η τελική επιδρομή.
Το όχημα που μας μεταφέρει έχει εκτραπεί πιο δεξιά και από τη ΛΕΑ. Η στροφή είναι αναγκαία όχι μόνο για να στηρίξουμε ξανά τα συλλογικά αγαθά αλλά για έρθουν στα πράγματα άνθρωποι που θα έχουν πυγμή απέναντι στους ισχυρούς και ευαισθησία για τους αδύνατους. 'Οση δε απόσταση τους χωρίζει από το σημερινό σύστημα πλουτισμού και συναλλαγών τόσο το καλύτερο.
Γιώργος Καραμέρος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...